Dat heeft zijn familie in de nacht van zondag op maandag bevestigd tegen de BBC.

Ongeveer anderhalf jaar geleden ontdekten artsen dat Gibb tumoren in zijn darmen en lever had. Hij werd daaraan behandeld en zei afgelopen februari dat hij ”spectaculair” was hersteld. De laatste tijd ging zijn gezondheid echter scherp achteruit. Na een longontsteking vorige maand raakte hij tijdelijk in een coma.

De van oorsprong Britse zanger vormde samen met zijn broers Barry en Maurice de zanggroep Bee Gees, dat immense successen kende tussen 1963 en 2003. In Europa waren ook Gibbs soloalbums populair.

Robin Hugh Gibb werd op 22 december 1949 geboren op het Britse eiland Man, 35 minuten na zijn tweelingbroer Maurice Gibb. In 1958 verhuisde de familie Gibb naar het plaatsje Redcliffe in Queensland, Australië. Daar startten de broers Robin, Maurice en Barry hun zangcarrière.

Bee Gees

Promotor Bill Goode introduceerde de zingende broertjes aan radio-dj Bill Gates, die de groepsnaam Bee Gees voorstelde, naar de initialen van Goode en van hemzelf. Na enkele weinig succesvolle singles in 1963 en 1964, scoorden de broertjes Gibb hun eerste Australische Top 40-hit in 1965 met Wine And Woman.

De eerste internationale hit van Bee Gees volgde een jaar later met Spicks And Specks, van het gelijknamige album. Weer een jaar later, in 1967, brak de band ook door in de VS, met de single New York Mining Disaster 1941. Vanaf dat moment werken de broers samen met producer Robert Stigwood.

Voorgetrokken

Maar Robin Gibb voelde zich benadeeld door Stigwood, omdat hij het gevoel had dat zijn oudere broer Barry werd voorgetrokken bij het inzingen van leadvocalen op het dubbelalbum Odessa uit 1969. Toen het liedje Lamplight tot B-kant van het door Barry gezongen First Of May werd gedegradeerd, verliet Robin de groep.

Robin Gibb – Saved By The Bell (1967)

Zijn aanvankelijke solocarrière was weinig succesvol. Het nummer Saved By The Bell werd weliswaar een grote hit, maar de opvolgers One Million Years en August, October scoorden beduidend minder. Ook het soloalbum Robin’s Reign uit 1970 was een relatieve flop, waarna Robin zich weer snel bij zijn broers voegde.

Supersterren

De comeback van Bee Gees begin jaren zeventig bleek succesvol, met zelfs een Amerikaanse nummer 1-hit met How Can You Mend A Broken Heart. Pas nadat in 1977 de film Saturday Night Fever verscheen, werden Robin, Maurice en Barry echte supersterren. Rond dezelfde tijd kreeg ook hun jongere broer Andy succes.

Andy Gibb had drie Amerikaanse nummer 1-hits (I Just Wanna Be Your Everything, (Love Is) Thicker Than Water, Shadow Dancing), maar in de jaren tachtig raakte zijn carrière in verval, mede vanwege zijn drugsverslaving. In 1988 stierf hij, als jongste Gibb-broer, op dertigjarige leeftijd aan hartfalen.

Scheiding

In 1980 scheidden Robin Gibb en zijn vrouw Molly Hullis, met wie hij twee kinderen had; Spencer en Melissa. Een paar jaar later hertrouwde hij met Dwina Murphy, met wie hij de zoon Robin-John kreeg. In de jaren tachtig bracht Robin nog drie soloalbums uit, die pas in 2002 opgevolgd werden door Magnet en een kerstalbum in 2006.

Bee Gees – I Started A Joke (1968)

Het laatste werk van de hand van Robin Gibb is het klassieke album The Titanic Requiem, dat hij samen met zijn zoon Robin-John maakte. Met het album wordt de wonderbaarlijke reis van de Titanic herdacht, exact honderd jaar na dato. The Royal Philharmonic Orchestra voert de stukken uit. Don’t Cry Alone is Gibbs laatste liedje.

Leverkanker

Robins tweelingbroer Maurice overleed op 12 januari 2003, amper twee jaar na het verschijnen van This Is Where I Came In, het laatste Bee Gees-album. Hij stierf aan complicaties bij een darmoperatie. In augustus 2010 werd Robin voor dezelfde aandoening in het ziekenhuis opgenomen. Een jaar later werd bij hem leverkanker geconstateerd.

Begin maart meldde Robin dat de ziekte in remissie was, maar in april verslechterde zijn situatie. Vervolgens geraakte de zanger in coma en werd zijn familie bijeen geroepen omdat artsen voor zijn leven vreesden. Gibb ontwaakte uit zijn coma, maar stierf op zondagavond 20 mei na een lang ziekbed.

Door: ANP/NU.nl/Pierre Oitmann

Article source: http://www.nu.nl/muziek/2815063/bee-gees-lid-robin-gibb-62-overleden.html

Dat meldt Crowded House op zijn website.

“We zijn vandaag in rouw vanwege de dood van Peter Jones”, schrijft de band rondom zanger Neil Finn. “We herinneren hem als een hartelijke, grappige en getalenteerde man, die een waardevol lid van Crowded House was. Hij speelde met stijl en bezieling.”

Jones voegde zich in 1994 bij Crowded House, na het vertrek van Paul Hester. Uiteindelijk speelde Jones maar twee jaar bij Crowded House, want de band ging in 1996 uit elkaar. Hester pleegde twee jaar voor de reünie in 2007 zelfmoord. Sindsdien is Matt Sherrod drummer bij Crowded House.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Article source: http://www.nu.nl/muziek/2814792/voormalig-drummer-crowded-house-45-overleden.html

Bij al deze artiesten (en bij nog tal van andere vergelijkbare gevallen) speelde eveneens de radio een grote rol. Waar het overige materiaal van veel van deze muzikanten maar op beperkte airplay kon rekenen, werden de ballads van deze rockers plotseling overal gedraaid, met acceptatie bij een breed publiek tot gevolg.

En dan sta je ineens bij een concert van zo’n band, waarvan je dat ene zwijmelnummer zo prachtig vindt. Met hoge verwachtingen zet die artiest, die jouw diepste zielenroerselen perfect wist te verwoorden, zijn eerste nummer in – en voor je het weet vliegen de gierende gitaren en donderende drums je om de oren.

Het Antwerpse rocktrio Triggerfinger wil voorkomen dat liefhebbers van zijn succesvolle akoestische cover van de Lykke Li-hit I Follow Rivers (geïnitieerd door 3FM-dj Giel Beelen) een dergelijke flater slaan wanneer ze een optreden bezoeken. Deze concertregistratie geeft dan ook goed weer waar Triggerfinger live voor staat.

Bravoure

Geen brave, zoetsappige akoestische ballads, maar vieze, vuige en vlugge rock. Precies wat de échte fans van de band gewend zijn dus. De combinatie van gruizige stonerrock en energieke hardrock is weliswaar niet uniek, maar er zijn maar weinig bands die het met zoveel overtuiging en bravoure brengen als dit Vlaamse drietal.

Faders Up 2 – Live In Amsterdam is de opvolger van het in 2007 verschenen livealbum Faders Up, opgenomen in de thuisstad van Triggerfinger. Dit album is samengesteld uit drie uitverkochte concerten in de Melkweg en bevat nummers van alle drie de studioalbums. Het schijfje vat alles wat Triggerfinger behelst samen, met uitzondering van I Follow Rivers.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Article source: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814551/triggerfinger--faders-up-2--live-in-amsterdam.html

Voornaamste factor daarin zijn ongebreidelde interesse in nieuwe muziek. Vanaf de vroege jaren tachtig haalt Broadrick zijn inspiratie uit ongebruikelijke hoeken. Zij het hiphop, drum-‘n’-bass, jazz of dubstep, Broadrick laat zich er door grijpen en grijpt er vervolgens zelf uit wat hij kan gebruiken.

Met JK Flesh is dat niet anders. Het debuut Posthuman begint als een stoffige jazzplaat, maar al snel komen er zware, grommende beats in het plaatje om het geheel de triphop- en industrialkant op te trekken. Luguber en spokend, alsof de Mo’ Wax-catalogus door de postmetalmolen wordt gedraaid.

Broadrick zoekt op Posthuman de industriële duisternis op met behulp van triphop-, drum-‘n’-bass-, hiphop- en dubstepelementen. Grimmige beats in een vol palet aan elektronische en gitaarnoise, alsof je Fuck Buttons vertraagd afdraait, met DJ Krush en Nosaj Thing op de achtergrond.

Apocalyptisch

En dat werkt bezwerend, zeker als daar de schelle apocalyptische grunt doorheen wordt geworpen. Het is echter niet zo dat JK Flesh hier met een totaal nieuw geluid komt. Basis blijft de industrial en metal waar Broadrick op zijn dertiende al mee experimenteerde in Final en groot mee werd in Godflesh.

In zekere zin leunt Broadrick hier zelfs zwaar op de tonen van Godflesh. Een basis die donker, zwaar en herkenbaar is. Maar de wijze waarop hij in Devoured of titeltrack Posthuman speelt met dubstep in zijn apocalyptische noise, toont dat hij nog lang niet klaar is in de voorhoede van metal, industrial, of welk ander willekeurig genre.

Door: NU.nl/Tjeerd van Erve

Article source: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814363/jk-flesh--posthuman.html

Vies als The Cramps, verontrustend als Made Out Of Babies. Op het naamloze debuut uit 2011 wist de band al te overdonderen met een nachtelijke wandeling langs de kadavers van The Bad Seeds en Siouxsie and The Banshees, met het gore gitaargeluid en diens hysterische zang.
 

Dit aangevuld met het sexy schetteren van de saxofoon over een trage, zware en angstaanjagende soort van doompunk. Op Dismania zetten de New Yorkers deze beknellende lijn op indrukwekkende wijze voort. Venijnig snijdende gitaren in een donkere psychedelische setting.

Afwisselend met vileine vrouwelijke vocalen van Vashti Windish of de bezeten Jack Hines, soms neigend naar een schizofrene versie van Jefferson Airplane, zoals in het sinistere Numb. In de meeste nummers zorgt de saxofoon voor de grove melodielijn. Maar ook die is grimmig, bijtend en vervaarlijk.

Zweet

Geen toon in Dismania is ingehouden, ingetogen of zoet; de plaat zweet angst en misgenoegen. Dat maakt de tien tracks een gitzwarte en ontzenuwende ervaring, zwaar maar heerlijk. K-Holes zoekt geen veilige paden, maar maakt rock-’n’-roll zoals die zo mooi uit balans kan slaan.

En dat op een aloude bekende manier. Zoals ooit ook The Cramps, Birthday Party of Daisy Chainsaw met vergelijkbare middelen wisten te verontrusten, zo boort dit vijftal ook in op de onderbuik om je achter te laten met een onbestemd ongemakkelijk edoch indrukwekkend gevoel.

Door: NU.nl/Tjeerd van Erve

Article source: http://www.nu.nl/cd-recensies/2814115/k-holes--dismania.html

Foto:  Wenn.com

West schreef, regisseerde en produceerde de film, die Cruel Summer heet.

Cruel Summer is volgens de 34-jarige rapper een versmelting van kunst en film. Ook belooft West dat het een ware ervaring is voor oren en ogen. Verder wil hij nog niets vertellen over de inhoud. Na de première is de film twee dagen te zien in Cannes.

Album

West maakte de film naar aanleiding van zijn nieuwe album, dat in de zomer uitkomt. De plaat is een samenwerking tussen de rapper en artiesten die bij zijn platenlabel GOOD Music zitten. Zo werkte hij samen met onder meer Jadakiss, Big Sean en Pusha T.

Het is niet de eerste keer dat West plaatsneemt op de regiestoel. Zo regisseerde hij in 2010 de korte film Runaway, naar het gelijknamige nummer. Ook had hij de touwtjes in handen bij de regie van andere videoclips.

Door: Novum  | Bekijk op de kaart

Article source: http://www.nu.nl/muziek/2813730/kanye-west-onthult-film-in-cannes.html

Foto:  Getty Images

De releasedatum stond gepland voor 19 juni, maar is door de Canadese zangeres drie maanden uitgesteld. Dat meldt de Britse Daily Star.

Een verklaring van de platenmaatschappij leest: “Nelly Furtado heeft besloten de release van haar nieuwste album The Spirit Indestructable te verschuiven naar 18 september. De reden hiervoor is dat ze meer tijd heeft voor zowel de internationale promotietour als die in de Verenigde Staten.”

Furtado zou met haar oorspronkelijke releasedatum overigens grote concurrentie hebben gehad van haar landgenoot Justin Bieber, die komende maand met zijn nieuwe album Believe komt.

Door: BuzzE

Article source: http://www.nu.nl/muziek/2813434/nelly-furtado-stelt-release-nieuwe-album.html

Net als de sterke voorganger Dust Bowl bevat de plaat een half-om-halfmix van eigen nummers en covers, die de virtuoze gitarist niet alleen met zijn spetterende instrumentale werk nieuw leven inblaast, maar ook grotendeels zelf inzingt. De enige uitzondering vormt het slotstuk Too Much Ain’t Enough Love.

Dit nummer wordt van rauwe. gepassioneerde vocalen voorzien door de oorspronkelijke vertolker van deze hit, de voornamelijk in Australië befaamde rockzanger Jimmy Barnes. Het meest opvallende aspect van de schijf is echter de grote variëteit in het daaraan voorafgaande materiaal.

Daarin staan opgepompte versies van de oude blueskrakers Stones In My Passway (Robert Johnson) en Who’s Been Talking? (Howlin’ Wolf) naast Tom Waits’ New Coat Of Paint en Lonely Town Lonely Street van de verafgode soulster Bill Withers.

Vloeiend

In de bewerking van Bonamassa vormt het echter een vloeiend amalgaam, waaraan ook de zelfgepende nummers het nodige bijdragen, vooral de knap opgebouwde opener Dislocated Boy en het meeslepende titelnummer Driving Towards The Daylight.

Enkel het vreemd zoetige Heavenly Soul lijkt niet helemaal op zijn plek op dit album, maar dat is een verwaarloosbare grief afgezet tegen al het prachtige werk dat de frontman hier samen met eminent toetsenist Arlan Schierbaum en vele anderen levert.

Joe Bonamassa staat op 8 juli op North Sea Jazz Festival, Rotterdam.

Door: NU.nl/Wouter de Waal

Article source: http://www.nu.nl/cd-recensies/2813093/joe-bonamassa--driving-towards-the-daylight.html

Het titelloze debuutalbum, met de erg geestige singles Tribute en Fuck Her Gently, stamt inmiddels alweer uit 2001. Opvolger The Pick Of Destiny ging volledig over de top met bijdrages van onder meer hardrockhelden Ronnie James Dio en Meat Loaf. Met de gelijknamige film maakte Tenacious D een commerciële en artistieke uitglijer.

Het duo refereert daaraan in het titelnummer van het derde album Rize Of The Fenix. Tenacious D belooft als een fenix uit zijn as te herrijzen, ook al lijkt de fenix op de albumhoes (of zichzelf een verwijzing naar Bat Out Of Hell van Meat Loaf) eerder op een gevleugde penis. Nog steeds dezelfde ongein, maar de belofte wordt ingelost.

De liedjes zitten immers verdomd goed in elkaar en de productie van John Kimbrough komt het tweetal zeker ten goede. De muziek blijft echter een vehikel voor de humor van Tenacious D, met wederom grappen die vooral leuk zijn voor muzieknerds (en na drie keer eigenlijk al niet meer) en veel buitensporig gevloek.

Kitscherig

De muzikale omlijsting maakt Rize Of The Fenix tot een zeer aangename rockplaat. Zo is er het Foo Fighters-achtige Low Hangin’ Fruit (met Dave Grohl op drums), het thrashmetalnummer They Fucked Our Asses, de kitscherige jaren tachtig-hardrocksong To Be The Best en het mooi gezongen countryrocknummer 39.

Dan zijn er nog typische Tenacious D-nummers als The Ballad Of Hollywood Jack And The Rage Kage, Roadie, Throw Down en prijsnummer Rock Is Dead. Alle seks-, drugs- en rock-‘n’-rollclichés komen in iets meer dan veertig minuten tijd voorbij. Niet enorm lollig en soms zelfs erg flauw, al zijn de muzikale parodieën werkelijk geniaal.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Article source: http://www.nu.nl/cd-recensies/2812768/tenacious-d--rize-of-the-fenix.html

Foto:  Thinkstock

Er was geen pers aanwezig tijdens de Algemene Ledenvergadering van Buma/Stemra, maar diverse auteurs en muzikanten berichtten woensdag over de voortgang.

De belangrijkste uitkomst is dat het door de directie voorgestelde nieuwe bestuur zowel door leden van Buma als van Stemra werd verworpen.

Tenminste tweederde van het aantal aanwezige leden moest instemmen met de nieuwe directie. Dat aantal werd net niet gehaald. Er volgen zo snel mogelijk verkiezingen voor de open bestuursplaatsen.

Omstreden

Wel stemden de leden in met het de nieuwe statuten en met de gepresenteerde jaarrekening van 2011, waarin ook de omstreden ontslagvergoeding van oud-directeur Cees van Rij van zeven ton is opgenomen.

De Ntb, belangenorganisatie voor onder meer musici en componisten, laat weten “zeker niet ontevreden” te zijn en noemt de bijeenkomst een “daadwerkelijke stap naar een beter en democratischer Buma/Stemra”.

Door: NU.nl/Pierre Oitmann

Article source: http://www.nu.nl/muziek/2812618/buma-leden-wijzen-nieuw-bestuur-af.html